20080130.1 – Korsakov

Hoe snel een mens toch dingen vergeet! Ik wou het voor een keer eens hebben over iets leuks, maar ik kan me begod niet herinneren waarover het zou moeten gaan. Ik weet dat ik morgen naar huis mag – da’s een zeer heuglijk feit, dat staat buiten kijf, maar toch is het niet waarover ik wenste te berichten – daarnaast heb ik net in de bar van het hotel een mandarijn gekregen ter gelegenheid van Chinees Nieuwjaar (volgende week) en die smaakte prima, maar zelfs dat stukje fruit vol vitamine C is niet de reden van mijn optimisme. Ook ben ik erin geslaagd om de volledige hotelrekening na te kijken, te merken dat men de verkeerde kortingen had toegekend en een nieuwe rekening te krijgen met de juiste kortingen en dit zonder 5 uur te moeten wachten in een van airconditioning ontdaan kantoor; ik begin me toch af te vragen of ik ondanks mijn fysieke inspanningen geen last met Korsakov begin te krijgen… En binnenkort (na 1/2) mag ik mijn derde Hepatitis A/B inspuiting laten zetten en dan ben ik levenslang immuun (als mijn lichaam genoeg antilichamen aangemaakt heeft wel te verstaan).

Meer vitamine B dus, maar da’s voor in België. Zoals gewoonlijk mis ik België meer dan het mij mist, maar daar beginnen we aan gewoon te worden. Al mis ik in België ook het hotelleven: elke dag rustig ontbijten, en je kamer wordt gekuist wanneer jij het wilt. Nooit meer een douche uitkuisen of een toilet ontstoppen… Tja, de voordelen wegen toch niet op ten opzichte van de nadelen, tenzij misschien het feit dat je hier alles per taxi kan doen… het wordt weer de fiets van mijn vader vrees ik, da’s goed voor de conditie, als het weer een beetje meezit.

Maar terug naar het Chinees Nieuwjaar. Da’s volgende week donderdag en vrijdag. Da’s dus een enorm lang weekend en alhoewel de Chinezen hier niet echt in de meerderheid zijn, legt dit het land economisch ongeveer plat. Het gaat ook gepaard met een heel aantal tradities, zoals het sturen van nieuwjaarskaarten en het ontvangen van de jaarlijkse bonus (ang pow – gekenmerkt door de rode envelopjes). En de Chinezen kennen maar één manier van appreciatie en dat is ‘cash’. Jammer genoeg voor hen doen wij hier niet aan mee; wij zijn multicultureel, Europees geïnspireerd en belangrijkste van al: wij hebben geen geld . Onze werknemers krijgen een zeer deftig loon maar schijnen nog altijd niet te beseffen dat wij – lees: vooral Chris – enorm veel eigen kapitaal in deze onderneming hebben geïnvesteerd. Anderzijds is dat ook niet verwonderlijk aangezien het over getallen gaat die hun voorstellingsvermogen te boven gaat. Al staan ze hier dichter bij de Europese realiteit dan in bijvoorbeeld India. Maar da’s andere koek die ik zelf niet heb mogen ervaren (of liever gezegd: moeten) en voor de verhalen moet je dus bij Chris zijn.

Maar terug naar het Chinees Nieuwjaar. In Maleisië is het dan de gewoonte om te genieten van iets dat Yee Sang heet in het Maleis Chinees, in het Mandarijn wordt dat Yu Sheng, wat letterlijk ‘rauwe vis’ betekent. Het is een slaatje van groenten, kruiden en hoe kan het anders… rauwe vis, in strips gesneden. Meestal gebruikt men zalm, maar er bestaan varianten. Ik ga me er niet aan wagen, al ziet het er lekker uit (en ik heb nog een dag voor ik naar huis mag, dus wie weet).

Verder wordt dit land hier nogal geteisterd door één of ander politiek schandaal dat ik probeer te volgen maar waarin ik niet echt slaag. In de echte interessante artikels gebruiken zelfs de engelstalige kranten Maleise woorden en da’s dus moeilijk om snappen. Sommige lezersbrieven zijn zelfs in de lokale variant van het Engels en dat komt de leesbaarheid echt niet ten goed. Gelukkig heb ik nog www.standaard.be en www.gva.be om op de hoogte te blijven. Zoals ik reeds een paar keer eerder heb moeten ervaren, is het vreemd te merken dat de wereld elke dag kleiner wordt, en dat dezelfde berichten overal ter wereld dezelfde zijn. Misschien is het tijd voor een tripje naar Mars… of naar Toronto, Vancouver, Anchorage en Chicago. Ik heb eindelijk door waarover het liedje YYZ van de Canadese groep Rush over gaat… al heb ik het nog niet gecontroleerd.

Maar nu is het tijd om de evaluaties van onze meisjes voor te bereiden. Goeienacht en tot binnenkort… in België

Tom

20080128.1 – Wat een dag!

Het mag officieel geweten zijn. Cubaanse koffie behoort tot de slechtste ter wereld. Geen idee waarom, het enige dat ik kan zeggen is dat ik er niet van hou. En bij de wereldwinkel zit er ook één cubaanse koffie in het gamma en daarvan wordt ook door iedereen gezegd dat dit voor de liefhebbers is, niet meer dan een marketingterm om aan te geven dat dit ofwel moet getuigen van een acquired taste (iets wat je moet gewoon worden), of van een zeer speciale smaak (niet zelden met een pejoratieve conotatie).

Ik zit hier in de Havana Club van het hotel alwaar we ons af en toe wel eens laten verleiden tot een glaasje whiskey aan veel te hoge prijs (drie maal zoveel dan in de winkel 50 meter verder), maar het geeft een bepaald cachet aan de avond. De business lounge sluit zo rond tienen (het uur, niet de stad) en dan is er ofwel het geblère van de filippijnse zangsensatie “5 seven” of de rust van wat zuidamerikaanse muziek en de foto’s van Che Chevara van de Havana Club, waar trouwens nooit meer dan 4 mensen tegelijkertijd plaats nemen. Vanavond zit ik hier trouwens alleen, net zoals gisteren, Chris is ondertussen terug veilig op Belgische bodem belandt, en proef voor de tweede avond op rij van de koffie. Het lijkt meer op warm water. De koffie in de lounge is veel beter. Daar staat een ultramodern Nespresso machine met de keuze uit 6 soorten koffie. En dat verschil proef je meteen. Ik lijk wel een koffieyup geworden. Tot een half jaar geleden dronk ik enkel nog koffie op restaurant en voorzien van een goeie scheut whiskey en een ruime roomkraag, maar sinds mijn aankomst in Maleisië is dat lichtjes veranderd. Gelukkig ben ik er de laatste maand in geslaagd de trent om te keren en beperkt ik mij tot 2 koppen per dag (af en toe drie) bij het ontbijt. Chris dronk tot een paar weken geleden ook enorme hoeveelheden van dit zwarte goedje, getuige hiervan de koffiefilters die nog op kantoor staan, maar sinds zijn verblijf in India, dat niet tot zijn beste herinneringen kan gerekend worden, niet in het minst door de confrontatie met de grote armoede in een miljoenenstad zoals Mumbai (of Bombay voor de kenners), heeft hij een echte afkeer gekregen van het goedje. Waarschijnlijk doet het hem te veel aan de kleur van het water van de Ganges denken.

Maar goed. Daar gaat het eigenlijk niet over. Het was een rotdag. Eigenlijk was het de bedoeling om deze laatste vier werkdagen in Maleisië rustig een aantal lopende zaken af te handelen (ook al zaten daar een paar hete hangijzers tussen, maar dat zou geen probleem mogen vormen), maar het lot besliste er anders over. In plaats van onze maandagochtend teammeeting heb ik mij bezig gehouden met het herstellen van één van onze pc’s die het plots had opgegeven (nadat onze call centre software specialist een programmaatje had geïnstalleerd, maar we zoeken geen oorzakelijk verband). Daarenboven leek onze call centre software & server de geest gegeven te hebben (net zoals vrijdag) en tegen de middag viel heel onze telefonie uit (een probleem bij Telekom Malaysia, over wie ik niks dan goeds zou willen zeggen, jammer genoeg ontbreken de woorden en de redenen om het te doen). Ondertussen hebben we dan maar heel het netwerk geherconfigureerd en achter een fysische firewall gestoken (de eerste keer dat ik zo’n ding zie) en we zijn er zelfs in geslaagd om heel ons netwerk aan te sluiten op internetverbindingen van 2 verschillende operatoren, één via ADSL (zoals Belgacom in België) en eentje via 4G (niet echt een tegenhanger in België als je het mij vraagt, maar wel heel efficiënt) en onze kantoorcamera werkt nu ook via het internet (kan je leuk volgen wat er op kantoor gebeurt, of vooral niet gebeurt als je niet in de buurt bent). Verder vroeg onze call centre mens bij elke stap mijn mening en goedkeuring, wat bij mij het vermoeden deed groeien dat hij er zelf niet al te zeer vertrouwd mee was, ofwel was het een stille revanche op het feit dat ik hem een week geleden niet geloofde toen hij ons meldde dat het benodigde besturingssysteem niet op één van onze pc’s kon geïnstalleerd worden. Uiteindelijk bleek dat we beiden gelijk hadden, maar we hebben toch een nieuwe (of een oude) pc moeten kopen om de boel draaiende te krijgen. Maar dat al dat gedoe was het 17u voor ik er erg in had – behalve mijn maag, die had het al uren door en die beïnvloedde ook mijn hersenen die plots dachten dat 17u 18u was, maar dat was na een paar minuten verwarring weer uitgeklaard.

Maar we moeten het positief bekijken, we staan weer een stap verder naar de volledige uitrol van ons kantoor, we hebben weer een paar stommiteiten ontdekt en opgelost, maar er staat nog een heleboel te wachten… en slechts 3 dagen om het te doen. Maar we weten dat we het kunnen… we hebben immers geen keuze.

Tot de volgende,

Tom

20080126.1 – Nu is het officieel

Neen, over de aanstaande verkiezingen hier in Maleisië is nog niet veel geweten, wel dat ze nakend zijn, maar een echte datum is nog niet geprikt. Ondertussen komen er allerhande schandalen bovendrijven en een aantal lijken uit de kast gevallen, maar dat lijkt overal ter wereld een bekend verkiezingsfenomeen te zijn, dus geen paniek. We zullen het wel weten als het zover is.

Anderzijds is er wel iets om trots op te zijn: de naam van ons bedrijf staat eindelijk op het paneel aan de ingang van onze kantoortoren (zie foto en kijk bij T3-7) en we hebben donderdagavond onze officiële openingsparty gegeven. We hebben pas dinsdagavond de beslissing genomen, dus veel tijd om onze gasten uit te nodigen was er niet, dus de opkomst was niet overweldigend, maar toch navenant. Tot onze grote verbazing werden we overdag een paar opgeschrikt door onze deurbel – normaal gezien verwachten we niemand die niet op voorhand aangekondigd is – en kregen we dus een paar bloemstukken ter ere van onze opening aangeboden door onze leveranciers, wat zeer geapprecieerd werd.

Alhoewel onverwacht is het wel een leuke ervaring. Nu bleef er enkel nog een feestje om te organiseren. Naar Belgische gewoonte zouden het dus een paar flessen wijn, wat frisdrank en nog wat chipjes en nootjes worden, maar onze teamleadster vond dat er ook wat meer substantiële dingen voorhanden moesten zijn, niet in het minst omdat we de mensen rond het avondeten hadden uitgenodigd. En aangezien we de lokale gewoonten nog niet ten volle beheersen, bleef er ons weinig keuze over en volgden we haar voorstel. Gelukkig vind je in het shoppingcentre vlakbij een aantal stalletjes die ‘maleise’ specialiteiten aanbieden (voorgebakken en opgewarmd indien gewenst) en dus voerden we een keure aan calamares, visballetjes en worstjes in allerlei sausjes aan, alsook een aantal soorten cake en wat speciale sandwiches. Alles werd zeer gesmaakt door onze gasten, al was het eten dat verondersteld werd warm genuttigd te worden reeds koud (we moesten het immers aanslepen rond 17u want een aantal gasten kwamen een beetje te vroeg – wat ons eigenlijk stoorde in ons werk, maar dat leek hen niet echt te storen) en volgens onze normen niet echt lekker, maar smaken verschillen, alsook tradities. In elk geval was het leuk om alle mensen die ons geholpen hadden ons kantoor op te zetten en leefbaar te maken eventjes een bedankje te geven onder de vorm van een drankje en een hapje, alsook onze klant. Jammer genoeg konden een aantal mensen door het laattijdig verwittigen niet aanwezig zijn, maar dat zal altijd wel het geval zijn. Opvallend is wel hoe bepaalde personen, net zoals in België, zich te goed doen aan eten en drinken, alsof ze thuis geen gelegenheid krijgen om dit te doen. Maar laten we daar niet te veel op ingaan. Verder is het contract met onze belangrijkste klant zo goed als rond. Een mondeling akkoord is reeds gegeven en nu moet het juridisch departement van onze klant zich nog uitspreken over de laatste wijzigingen en dan kan het getekend worden. Dan hebben we een officiële bestaansreden.

Ondertussen zoeken we natuurlijk naarstig verder naar nieuwe klanten. In Maleisië hebben we er een drietal op het oog, al betekent dit wel wat internationaal telefoonverkeer, iets waar we zeker een oplossing voor moeten zoeken. En daarnaast lijkt er nu ook een mogelijkheid te bestaan om iets in Algerije te doen. Niet zeker hoe we dit moeten aanpakken, maar dat zien we wel als het zover is.

Het is allemaal een beetje gek op de keper beschouwd, maar eigenlijk sta je daar niet meer bij stil. Je zit middenin een avontuur en je aanvaardt dat als een gegeven. We hebben drie personeelsleden waar we verantwoordelijk voor zijn – ook dat is een vreemde gewaarwording – en twee bedrijven die we financieel gezond moeten houden. Daarenboven hebben we een volledig nieuw kantoor in Maleisië en een state-of-the-art call centre applicatie en de bijhorende servers, computers en telefoons. Iets wat ik een jaar geleden niet voor mogelijk kon houden. En bovendien heb ik absoluut geen idee wat de toekomst zal brengen. We kunnen enkel het beste hopen en alles zeer nauwlettend in het oog houden. Niettemin moeten Chris en ik nu zorgen dat er wat extra geld in het laatje komt. Ons contract in Maleisië zorgt ervoor dat de maandelijkse kosten hier ter plaatste gedekt zijn, maar geenszins de investeringen in materiaal en verbouwingen en nog minder ons eigen loon. Maar we vinden wel een oplossing.

Maar da’s voor een andere keer. Binnenkort is het Chinees Nieuwjaar en dan begint het jaar van de rat. Zowel Chris als ikzelf zijn Rat, dus we kunnen dit jaar niet onder een beter gesternte inzetten.

Wordt vervolgd.

Groeten

Tom

20080121.1 – Stortbui

Het heeft vandaag serieus geregend. Het was alsof de hemel volledig leegspoelde. Het geheel werd vergezeld van een melkwit lichtspel zoals ik er nog maar weinig gezien heb. Vanop ons kantoor op de derde verdieping (al weet ik niet goed of dit eigenlijk wel de derde verdieping is, de ingang ligt namelijk op straatniveau en dat heet ‘concourse’, als je dan naar boven gaat kom je respectievelijk ‘ground floor’, ‘first floor’, ’second floor’, ‘2A’ en dan pas ‘third floor’ tegen – als ik dit goed interpreteer, ligt ons kantoor dus op de 5^de verdieping) had je een spectaculair zicht op het geheel. Ik was dan ook blij dat ik aan een gepland uitje kon ontsnappen, maar Chris moest erdoor om een presentatie aan onze klant te geven – die tussen haakjes dit totaal vergeten was, alhoewel hij er zelf om gevraagd had.

Maar hevige stortbuien duren niet lang, toch niet in Maleisië. Dat doet me er aan denken dat ik hoop dat het in België niet zo hard regent, ik zou niet willen dat mijn keuken weer eens te lijden heeft onder het vocht. En het laat van die vieze vlekken na, dat zou dus weer wat kuiswerk betekenen. Maar goed, dat zijn zorgen voor later.

Ik heb vandaag tijd om te schrijven, maar toch niet zoveel dingen om over te vertellen. Dat komt ervan als je teveel werkt en je enige vertier is het kijken naar de mensen in de executive lounge van het hotel (als je daar op tijd geraakt, want je bent nieuwe software aan het installeren en je installateur slaagt er maar niet in om het ding aan de praat te krijgen – en heeft in het proces ook al een van je pc’s om zeep geholpen, waardoor je weet wat je morgen te doen staat). Vrijdag was anders wel leuk – een stukje toch – omdat we dan met een Vlaming die in Singapore hebben samengezeten. Het is eens iets anders om in je eigen taal te kunnen praten over je business en hoe we hem tot dienst zouden kunnen zijn. Wordt hopelijk vervolgd. Oorspronkelijk was het plan om hem gisteren (zondag) in Singapore op te zoeken en net nadat we de bustickets gekocht hadden (de bus vertrekt hier aan het hotel), mailde hij dat hij vrijdags onverwacht naar KL moest komen om een aantal zaken te regelen. Onze tickets waren niet inruilbaar, maar het bespaarde ons een 10-uur durende trip, dus dat hadden we er graag voor over.

Ondertussen is het officieel: woensdag is ook een feestdag in KL (nog niet in heel Maleisië), maar dat betekent dat onze distributeur ook gesloten is en dus krijgen we er een extra feestdag bij (weer een). Niet echt voor onze werkneemsters, enkel de datum wijzigt van vrijdag 1 februari naar woensdag 23 januari, maar voor ons maakt het wel een verschil, daar Chris vrijdagavond naar België terugreist en ik volgende donderdagavond. De 1^ste februari zouden we dus gemist hebben.

Niet dat we op onze lauweren kunnen rusten, maar het geeft ons weer wat extra tijd om bepaalde zaken voor te bereiden en uit te werken. Maar goed, tijd om te gaan slapen, al zou ik natuurlijk graag vertellen over het nieuwste model van Proton, Maleisiës autotrots. Zo trots dat ze een samenwerking met Europese automerken afgewezen hebben. Begrijpe wie begrijpe kan. De importtaksen voor buitenlandse wagens liggen hier trouwens op 100%, dus een Europese of Japanse wagen is hier echt wel een statussymbool.

Maar aangezien auto’s niet echt mijn ding zijn, ga ik maar slapen.

Jumpa lagi,

Tom

20080120.1 – Undercover magic

Het weekend is weer voorbij. Het lijkt alsof we heel de tijd gewerkt hebben en dat is ongeveer voor 90% waar. We hebben veel gedaan en dat is goed. Alhoewel ik even graag – of misschien liever – gewoon in mijn boek gelezen had, maar het zou tot zondagavond duren alvorens ik hiervoor de kans zou krijgen. Chris slaapt nogal veel, dus ondertussen schrijf ik wat emails en ga ik sporten. Mijn lichaam vindt dat ik me op het randje beweeg. Het doet pijn en toch net niet genoeg om te stoppen. Het lijkt ook alsof het effect heeft. Laten we hopen dat het zo blijft. Het vraagt zeker moeite en de verleidingen zijn groot, zeker nu we in de supermarkt een zak kleine tobleronetjes gekocht hebben en een zakje lekkere chocoladekoekjes. Maar tot nu toe lijkt alles goed te verlopen.

Ik eet zeer veel fruit, elke ochtend en elke avond. Enkel ’s middags gaan we op restaurant. Dan probeer ik het ook gezond te houden, maar da’s niet vanzelfsprekend. Er is een nieuw restaurant vlakbij het hotel dat specialiseert in Japanse pasta. We hebben het een kans gegeven en het moet gezegd dat het de beste pasta was die ik ooit gegeten heb. Jammer genoeg met een roomsaus dus liefst niet te veel voor herhaling vatbaar ondanks de smaak en de kwaliteit, niet in het minst van de bediening.

Vanavond lag Chris weeral vroeg onder de wol en was ik nog aan het surfen op het internet. Maar omdat mijn toetsenbord toch enig geluid maakt en omdat ik wat meer licht nodig heb om een boek te lezen, heb ik besloten de walgelijke Filippijnse zanggroep die de loungebar onveilig maakt te trotseren en daar een uurtje te gaan genieten van een koffie en een whiskietje en mijn boek. Toen ik terugkeerde, was hij tv aan het kijken. Af en toe zorgt een tussentijds uiltje voor een plots moment van wakkerheid (niet zeker of dit een echt nederlands woord is). Dat doet me er aan denken dat we gisteren scrabble gespeeld hebben: in het nederlands en het engels tegelijkertijd; dat was niet echt een succes want na amper drie kwart van de letters zaten we vast. We konden er geen touw meer aan vastknopen. Gelukkig had ik de meeste punten, dus viel het voor mij nogal mee. Oefening baart kunst echter dus moeten we het nog een paar keer proberen misschien… als er tijd is.

We hebben immers een zware week voor de boeg. Op alle vlakken. We moeten zien dat we het financiële plaatje rondkrijgen en dat het contract met Maleisië getekend wordt. Er zijn een paar obstakels te overwinnen, maar geen onoverkomelijke. Niettemin wordt het spannend.

Over twee weken mag ik weer naar huis, maar het wordt steeds onduidelijker wat dat is. Mijn huis in Tienen verkopen is één ding, mijn intrek nemen in de ouderlijke woonst een ander. Mijn kleren uitpakken als je al lang leeft vanuit een koffer is ook vreemd, en ondertussen proberen te zorgen voor een goed inkomen is weer een uitdaging. Det kommer att ordna sig, zeggen ze in het hoge noorden en da’s waarschijnlijk waar, maar het geeft toch een beetje stress. Maar geen avontuur zonder risico, nietwaar?

Tussen twee haakjes is het hier weer afwachten wanneer de verkiezingen komen en of volgende woensdag wordt uitgeroepen tot een nationale feestdag; verder wordt geen inspanning onbenut gelaten om het aantal buitenlandse werknemers te beperken, maar dat geldt natuurlijk niet voor ons. Wij werken immers niet – of toch

Laat er je slaap niet over.

Groeten

Tom

20080116.1 – Ingebeeld vriendje

Als je hier een tijdje alleen zit, dan begin je op den duur ook veel tv te kijken. Uitgaan zou ook een mogelijkheid zijn, maar het centrum van KL ligt hier nogal ver vandaan. Toegegeven, er zijn nog andere plaatsen waar een mens naartoe kan trekken, voornamelijk shopping centra, iets wat we in België niet echt gewoon zijn. Maar ik hou mij daar liever ver van (relatief gezien). Feit is ook dat het moeilijk is om taxi’s te vinden daarnaartoe (dat gaat nog wel, want het hotel zorgt wel voor een overprijsde, maar toch vrij betrouwbare service) en taxi’s terug. De meesten hebben nog nooit van het hotel gehoord – gelukkig begin ik al een beetje de omgeving te kennen, dus kan ik ze de weg wijzen – en uiteindelijk is dat allemaal een beetje te veel moeite als je alleen bent. En ik heb een pracht van een shopping centre naast mijn zwembad liggen, dus waarom zou ik ver gaan…

Maar af en toe wil een mens wel eens alleen zijn en dan zit je dus op je kamer en dan kan je je wat amuseren met het terugzoeken van vrienden en ex-collega’s op sites zoals LinkedIn en sinds kort ook Facebook – iets wat de jongeren onder jullie al lang kennen, maar ik ben er nog maar sinds een paar weken mee in aanraking gekomen. Heb ondertussen ook al krantenartikels gelezen die beweren dat Facebook het nieuwe emailen is. De jeugd van tegenwoordig vindt emailen ouderwets – en te weten dat ik er zelf pas 11 jaar geleden mee in aanraking ben gekomen – en die doen dus alles via dat programma; ik moet toegeven dat het af en toe neiging geeft tot verslaving, maar tot nu toe blijft mijn bijdrage beperkt, ik heb nog maar 11 vrienden op het ding en veel meer hoeven dat er niet te zijn. Het heeft anderzijds wel wat, want je kan je huidige bezigheden, je gemoedstoestand, je beslommeringen en je vreugdes gewoon aan het electronische blad toevertrouwen en heel je vriendenkring wordt op de hoogte gehouden; een kind kan de was doen zouden ze in mijn tijd gezegd hebben, maar waarschijnlijk bestaat daar nu ook al een website voor.

Ik heb mij ondertussen ook geabonneerd op iTunes, een van de bijproducten van Apple en ik moet zeggen dat het aanschaffen van muziek (legaal dan wel) nog nooit zo gemakkelijk is geweest. Wat anderzijds de verleiding natuurlijk heel groot maakt om te blijven kopen. De account is gekoppeld aan mijn amex kaart en dat kan dus wel wat hebben… weer een deur die openstaat om te kopen wat je eigenlijk niet nodig hebt. En het is allemaal heel makkelijk gemaakt. Elk nummer kan je beluisteren gedurende 30 seconden en de meeste nummers kan je ofwel apart aankopen of in het kader van een heel album, alles wordt mooi bijgehouden in het programmaatje op je computer en je kan naar hartelust afspelen of kopiëren al gaat er met dat laatste wel iets mis. Kopiëren naar je iPod (ook van Apple, wat had je gedacht) is geen probleem, maar naar een andere mp3-speler lukt niet zo makkelijk. Afin, dingen om mij later mee bezig te houden.

Terug naar de tv. Sinds onze verhuis van downtown KL naar PJ zijn we een paar belangrijke tv-kanalen kwijtgespeeld. Ik kan dus de geweldige series House MD, Ugly Betty, Numbers en Desperate Housewifes niet meer volgen, ik ben dus aangewezen op DVD materiaal. Ik heb wel een paar extra zenders die ik voordien niet had, zoals NTV7 en 8TV, 2 commerciële kanalen die net zoals TV3 hun hoofdkwartier net naast het hotel hebben. Het zijn vreemde zenders omdat ze af en toe in het engels, af en toe in het chinees en af en toe in het maleis uitzenden, met ondertiteling, maar niet altijd in het engels, dus niet altijd goed te volgen. Verder hebben we een overaanbod aan nieuws- en sportkanalen, wat me dus ook niet kan boeien – en japans versta ik al helemaal niet – dus blijven er maar 2 kanalen over: ofwel HBO (home box office, voor zij die dit niet kennen) dat 24 uur per dag films uitzendt en meermaals per week dezelfde. Af en toe zit er wel iets leuk bij, maar meestal niet. Dan kom ik dus terecht bij het kanaal van de laatste toevlucht: Cartoon Network, tekenfilmpjes de klok rond. Deze zender is in België ook te bekijken, maar ik ben er allerminst zeker van of ze dezelfde progammatie aanhouden. Wat opvalt, is dat de tekenfilms toch een hele evolutie hebben doorgemaakt sinds mijn jeugd. Toen keken we naar Popeye en naar Tom & Jerry, af en toe naar de Flinstones, de Smurfen (die net 50 geworden zijn blijkbaar), Barbapapa en Calimero, Maya de bij en denk ik dat we er ongeveer zijn – oh nee, bijna Vicky de Viking nog vergeten. Allemaal heel keurige tekenfilmpjes (op uitzondering van Tom & Jerry misschien). Nu zijn we ondertussen al wat meer gewoon dankzij The Simpsons, South Park, Family Guy, American Dad en wat heb je zo nog meer. Maar op Cartoon Network krijg je echt vanalles te zien. De humor is niet zo sarcastisch als in de laatst genoemde shows, maar zit meer verdoken.

Het is altijd goed te merken dat superhelden nog steeds een belangrijke plaats innemen in het geheel. Je hebt Batman, de Fantastische 4 en zelfs het Rechtvaardige Team, dat alle superhelden bij elkaar brengt, zowel de primaire (superman, batman en nog een paar) en de secundaire (robin, catwoman, …) en zelfs die secundairen krijgen nu hun eigen show. Daarnaast heb je het geniale kleine jongetje dat in zijn ultrageheime lab, verborgen onder zijn ouderlijk huis allerlei uitvindingen produceert, of de drie domme vrienden die proberen de dag door te komen, een jonge macho die denkt dat hij het is, maar jammer genoeg zijn hersenen thuis heeft laten liggen, een verzameling ogenschijnlijk onschuldige kinderen die stuk voor stuk geheimagenten met speciale krachten blijken te zijn, een blauwe hond die schrik heeft van zijn eigen schaduw, maar toch telkens de wereld van invasies van de meest vreemdsoortige aliens moet redden, een jongen die zich dankzij zijn speciale polshorloge kan omtoveren in 10 verschillende superhelden en als klap op de vuurpijl, een serie over een tehuis voor ingebeelde vriendjes… Ik ben er zeker nog een paar vergeten… oh ja, magere hein die terecht komt bij broer en zus die elkaar constant de duvel aandoen en ga zo maar door.

In elk geval lijkt het me duidelijk dat de creativiteit in deze wereld nog niet aan het opdrogen is. En dan heb ik je nog niet eens over Disney Channel vertelt – dat kunnen we hier niet krijgen, gelukkig maar, da’s nog een snee erger. Mocht je ooit de kans krijgen, dan zal je wel inzien wat ik bedoel.

Maar goed, cartoons kijken is af en toe fun, behalve als ze de aflevering heel de tijd onderbreken. Da’s blijkbaar iets amerikaans, maar hier overdrijven ze wel. Enerzijds omdat je het verhaal helemaal kwijt bent (ik heb het getimed en kom op een onderbreking om de 3 tot 5 minuten), maar anderzijds omdat ze helemaal geen reclame uitzenden. Misschien is dat in de VS helemaal anders, maar hier krijg je zeer knappe persiflages te zien op videoclips en programma-aankondigingen, allemaal in tekenfilmthema, maar dus eigenlijk geen echte reden om een programma te onderbreken. Tenzij het misschien zo is dat de jeugd van tegenwoordig simpelweg zich zo lang niet meer kan concentreren op één en hetzelfde onderwerp. In dat geval sta ik er goed voor, want mijn voornemen om kortere teksten te schrijven in het nieuwe jaar is bij deze weer naar de vaantjes.

Goeienacht,

Tom

20080113.2 – And the band played on

Terwijl ik tegen 27 km per uur door het landschap raas, maak ik mij de bedenking dat het hier wel een mooie omgeving is. Toegegeven, achter glas met een gezonde airco en een beetje vanuit de hoogte bekeken, krijg je misschien een verwrongen beeld van de werkelijkheid. Maar het moet gezegd, de open hemel, helderblauw en af en toe doorprikt door de obligatoire schapenwolk – al kan het ook een geit zijn , hier weet je nooit, zelfs niet in het engels – het dal vooraan, gevuld met veelkleurige huizen die door de milde zon scherp worden in de verf gezet, en de bergen – of zijn het heuvels – in de achtergrond die het geheel een omsloten, maar anderzijds ook gevarieerde atmosfeer meegeven. In het dal liggen aan de ene kant enorme huizenvelden, allemaal één voor één hetzelfde. Bij ons in België zou zoiets nogal snel bestempeld worden als een sociale woonwijk, maar hier zijn het de huizen van de rijke middenklasse; soms volledig omwald en met eigen bewakingsdienst en sportcomplex(je). Halverwege de hemel – ik vermoed dat men in de Koran eenzelfde concept hanteert – vind je een paar helderwitte hoogbouwen, die de zon maar al te graag weerkaatsen en mediterraan aandoen. Een beetje naar links zie je het hele shoppingcentre van bovenuit. Een langgerekte blok beton met een mierenstroom van auto’s die af en aan rijden. Een beetje verder ligt het volgende shoppingcomplex, IKANO Powerstation – vraag me niet waarom dat zo heet, misschien heeft het iets met de oorspronkelijke invulling van het complex te maken – dat via een paar bovengrondse tunnels gekoppeld is aan The Curve, nog zo’n vreemde shoppingcreatie, waarbij je je niets kan voorstelling als je er zelf niet geweest bent. En het geheel is overgoten, of moet ik zeggen: ondergraven, door het ultieme shoppinggebeuren IKEA, waarvan de indeling verdacht veel lijkt op die van de inplanting in Zaventem. Ik moest niets zoeken, ik vond het alsof ik geleid werd door een goddelijke hand, of de geest van de heer Ingvar Kamprad. Zelfs op de evenaar is de invloed van deze Noordse zakenman voelbaar. Ook het eten smaakt exact hetzelfde en ook hier zie je honderden mensen af en aan slepen met Billy’s en meer van dat eerste woning campeermateriaal. Nu wil ik absoluut niet denigrerend doen over IKEA meubelen. Mijn huis staat vol met meubelen die ik ofwel gekregen heb, ofwel gekocht heb in IKEA. Ze hebben zelfs de verhuis van Mechelen naar Tienen overleeft. De volgende keer hoeven ze echter niet meer te vrezen. Tienen wordt vermoedelijk hun laatste rustoord.

Dertien en een halve kilometer later geef ik er de brui aan. Ik ben trots op mezelf, zo snel heb ik nog nooit gefietst. En het had me wat zelfovertuigingskracht gekost om het vehikel vandaag te bestijgen. Gisteren had ik een of andere goedklinkende en gewetenssussende reden verstek laten gaan, maar ik wist dat dit geen gewoonte mocht worden. Gelukkig was het lek in het plafond dat mij vrijdag verhinderde om te fietsen – ben dan maar gaan lopen, maar da’s niet echt mijn ding – gedicht in tegenstelling tot het gat in het plafond. Later zou ik me afvragen of ik mezelf niet een beetje geforceerd heb. Waarschijnlijk wel en dat voel ik nu. De stijfheid – gelukkig nog geen rigor mortis – begint zich te laten voelen. Dat wordt morgenochtend weer heel wat wilskracht, maar anderzijds weet ik ook dat de beste manier tegen stijve spieren de oefening is. Pff, het leven kan soms moeilijk zijn.

Verder moet ik ook iets vinden om te eten. Vandaag geen Dave. Dat had ik mezelf beloofd. McDonalds dan misschien. Af en toe klinkt dat zeer verleidelijk, maar uiteindelijk weet je toch dat je het zal beklagen en ik besluit mijn geweten een stap voor te blijven. Misschien tijd om het Italiaanse buffet in het restaurant in de benedenverdieping eens te proberen. Mmm, interessant, maar niet echt Italiaans, toch niet meer dan toen ik half december er ook eens een avondje gepasseerd heb. Nieuw is wel het Fruit Flambé dessert dat ze live aan je tafel komen maken. Niks speciaals hoor, maar een beetje show is altijd meegenomen, zeker als je daar alleen zit. En voor 4 euro kan je niet echt klagen.

Ik heb het buffet nogal snel afgehandeld. Heb wel wat pasta gegeten en een paar stukjes chocoladedessert, maar ik had genoeg. Bij het buitengaan krijg ik nog een papieren zak toegestopt. Da’s ook de eerste keer. Op mijn kamer aangekomen maak ik het vreemde pakketje open. Door een onhandige handeling was het in de lift al eens in contact gekomen met de vloer, dus ik hoopte maar dat er niks breekbaars in zit. En dat was het ook niet. Het was een brood. Inderdaad. Een brood. Dat zal ik morgen mee naar kantoor nemen, misschien dat de meisjes het willen verorberen tijdens de lunch…

Terwijl ik dit schrijf, is de muziek die me gedurende 2 uur het leven zuur maakte weggeëbt. Niet dat de muziek zo luid stond, maar de bassen gingen door muur en glas. Het was het verjaardagsconcert van één van de Maleise commerciële zenders (8TV), die toevallig kantoor houden in het gebouw naast dat van ons. En ze hebben het shoppingcentre gebruikt om een rockfeestje te bouwen dat je live op tv kon volgen. Pff, zo’n slechte live optredens heb ik nog nooit gezien. Maar ik kijk dan ook niet veel naar live optredens…

In elk geval is het nu voorbij en is de rust weergekeerd en kan ik rustig naar mijn eigen muziek luisteren terwijl ik dit schrijf. Middernacht komt er weer snel aan en dan is het tijd om onder de lakens te kruipen. Het wordt een drukke week, want we moeten ons contract eindelijk eens afwerken en ondertekend krijgen. En dan is er India nog, waar Chris momenteel verblijft in niet al te beste omstandigheden. De kloof rijk-arm is daar blijkbaar honderden keren groter dan hier. Maar goed, da’s voor een andere keer.

Goeienacht,

Tom

20080113.1 – Feestdagen

Om je een idee te geven van het aantal officiële feestdagen in Maleisië, hieronder een lijstje (enkel geldig voor de staat Selangor).

Date	Description
1/01/2008	New Year’s Day
10/01/2008	Awal Muharam
23/01/2008	Thaipusam
7/02/2008	Chinese New Year
8/02/2008	Chinese New Year
20/03/2008	Prophet Muhammad’s Birthday
1/05/2008	Labour Day
19/05/2008	Wesak Day
7/06/2008	Birthday of SPB Yang di-Pertuan Agong
31/08/2008	National Day
17/09/2008	Nuzul Al-Quran
1/10/2008	Hari Raya Puasa
2/10/2008	Hari Raya Puasa
27/10/2008	Deepavali
8/12/2008	Hari Raya Qurban
11/12/2008	Birthday of Sultan of Selangor
25/12/2008	Christmas
29/12/2008	Awal Muharam

 

Groeten,

Tom

20080110.1 – Daves derde nieuwjaarsfeestje

Maleisië is een multicultureel land, zelfs in die mate dat ondanks de islamitische ondertoon, er vrij veel kan en mag (met uitzondering voor de moslims wel te verstaan). De regering, geleid door een partij die eigenlijk een kartel is tussen de voortrekkers van de drie bevolkingsgroepen (Malay, Chinees en Indisch) doet verwoede pogingen om de kerk in het midden te houden – in Oost-Maleisië, op het eiland Borneo, is er zelfs een christelijke minderheid. De laatste weken worden wel verregaande pogingen ondernomen om deze zogenaamde eenheid te doorbreken. Een bepaalde vereniging die beweert de Indische belangen te vertegenwoordigen, houdt regelmatig clandistiene betogingen om het lot van de Indiërs in dit nog-net-wel-een-ontwikkelingsland te verbeteren. Jammer genoeg worden ze verweten aan stemmingmakerij te doen en zelfs de Indische poot van de regeringspartij neemt afstand, alsook de Indische regering.

Maar het lijkt wel te kloppen dat dit de eerste tekenen waren van een electorale strijd die binnenkort in alle hevigheid zal losbarsten. Alhoewel er nog geen exacte datum bekend is, wordt verwacht dat de parlementsverkiezingen niet lang meer op zich zullen laten wachten. En niet lang betekent hier eerder kort: men spreekt van weken, niet tot de bekendmaking, maar tot de stemming zelf. De kranten staan al weken vol van berichten dat de electorale lijsten eindelijk uitgezuiverd zijn en ontdaan van dode mensen en andere bedriegers. Het kan nog interessant worden, zo’n verkiezing in een semi-ontwikkelingsland.

Verder is hier net het nieuwe schooljaar begonnen en ook dat gaat niet onopgemerkt voorbij. Probleem ligt bij het aangekondigde kosteloze onderwijs vanaf dit jaar… of toch niet. En dat leidt tot verwarring en het doorschuiven van de zwarte piet. De minister van onderwijs lijkt daar vooral in bedreven. En nu klagen de scholen dat de minister zijn verantwoordelijkheid niet opneemt en dat zij louter bevelen uitvoeren. Het is amusant de lezersbrieven te lezen, maar eigenlijk is het een zeer serieus probleem. Maleisië is en blijft een land op minstens twee snelheden.

Maar terug naar het multiculturele. Meestal hebben de verschillende bevolkingsgroepen niet veel positiefs voor elkaar over: de Malay zijn lui en worden bevoordeeld door de regering, de Chinezen denken enkel aan geld en de Indiërs aan de gemeenschap… en aan geld. Maar deze smeltkroes heeft ook zijn voordelen, zeker als het aan komt op officiële feestdagen. De Islam is de godsdienst die het meest gepraktizeerd wordt, maar ook de Chinese feestdagen (zonder enige koppeling met religie) alsook sommige Hindu feestdagen en zelfs sommige christelijke dagen geven aanleiding tot een dagje vrij. Dat geeft dus op 6 weken tijd aanleiding tot 3 nieuwjaarsfeestjes: 1 januari, 10 januari en 7-8 februari. Mogen we daarbij niet vergeten dat er in Selangor – de staat waarin we ons nu bevinden – op 23 januari nog een Hindu feest gevierd wordt in de Batu Caves (niks om als toerist naartoe te gaan, tenzij je masochistische trekjes vertoont of suicidaal bent en de kans wil lopen niet levend terug te keren) wat je blijkbaar op internet live kan volgen. Maar de mensen in Federal Territory komen ook niks te kort, zij mogen immers op vrijdag 1 februari thuisblijven.

Wist je trouwens dat Alaska de grootste staat van de VS is en tevens ook de minst dichtbevolkte? En dat alhoewel Anchorage met zijn kwart miljoen inwoners de grootste stad, Juneau de hoofdstad is die slechts een 30 000-tal inwoners heeft? Maar dit terzijde.

Mijn goede voornemens voor 2008 zijn terug gezonder eten en meer sporten en ik moet zeggen dat het wonderwel aan het lukken is. Toegegeven, we zijn nog maar anderhalve week ver, maar de tendens is gezet. Ik ga elke ochtend uitgebreid ontbijten en probeer daarbij een gezonde mix van vezels en fruit naar binnen te werken. Ook stap ik elke ochtend op de fiets en doe een tochtje van een dikke 13 km alvorens te gaan werken. Maar als ik niet in het hotel eet, kom ik meestal terecht bij Dave’s. Aangezien mijn werk mijn flexibiliteitsvermogen – neologisme? – tot het uiterste drijft, ben ik voor de rest nogal autistisch en kom ik algauw bij dezelfde restaurants (misschien beter: restaurant, enkelvoud) uit. En Dave’s is nu zo’n voorbeeld van hoe het wel kan. Lekker, vrij snel, goede bediening die weet dat Europeanen op een andere manier eten dan Aziaten (niet alle schotels tegelijkertijd, nieuw bestek tussen de verschillende gangen, …) en een vrij lage prijs, ook voor de wijn, wat wil een mens nog meer? Ik kan het je niet zeggen. Natuurlijk is de verleiding groot om bij Burger King, McDonalds of TGI (Thank God It’s) Friday langs te gaan – niet echt .

Al blijf ik verlangen naar zowel de verfijnde als de boerenkeuken uit het Vlaanderenland. En zelfs de macaroni met kaas en ham (met light kaas en andere ingrediënten van die strekking) smaakte geweldig goed (met dank aan mijn moeder). Begin februari kan ik daar weer met volle teugen van genieten. Ik kijk er al naar uit.

Jumpa Lagi,

Tom