20080312.1 – Het volk heeft gekozen

We zijn nu al woensdag en de verkiezingen in Maleisië zijn al een paar dagen achter de rug. Het was ergens wel te verwachten, maar de regeringspartij likt nu zijn wonden na de verpletterende nederlaag van vorige zaterdag. Toegegeven, ze behouden de absolute meerderheid, maar het is maar een nipte, terwijl ze vier jaar geleden een twee derde meerderheid uit de brand hadden gesleept. Meer nog, ze zijn zelfs één staat meer aan de islamitische oppositie kwijtgespeeld. Het volk mocht namelijk zijn stem uitbrengen voor 2 zaken: het parlement dat ook de regering aanduidt en per staat ook het plaatselijke bestuur, misschien bij ons te vergelijken met de provinciale overheid (al heeft Maleisië 26 miljoen inwoners, dus een beetje meer dan België). Er was al één staat in handen van de PAS, de islamitische partij, maar nu is er een tweede bijgekomen. Ik heb hun programma gelezen en alhoewel het redelijk lijkt, laten ze er geen twijfel over bestaan dat de Islam-wetgeving in de bovenste lade ligt. Getuige hiervan een aantal hotels die de gevolgen van de machtswissel niet afgewacht hebben en preventieve maatregelen genomen hebben zoals het verwijderen van alcohol van de bartoog (het wordt nog wel verkocht, maar niet meer geadverteert) en het aanpassen van het uniform van het personeel (geen korte rokjes meer, maar zedige lange klederen). Anderen zijn er meer gerust in en zien geen reden voor blinde paniek. Ik vind het vooral frapant dat een islamitisch zelf niet goed weet hoe het met zijn eigen godsdienst moet omgaan…

Ik laat het niet aan mijn hart komen. Ik denk niet dat de uitslag onmiddellijk gevolgen heeft voor onze business. De regeringspartij geeft als uitleg voor de nederlaag dat de democratie in Maleisië geen dode letter is gebleven en dat het volk duidelijk de kans gekregen heeft om fraudeloos zijn zeg te doen en ze zullen zeker rekening houden met de uitslag. Alhoewel op nationaal vlak er nog altijd een absolute meerderheid is en dus de premier één dag later al de eed kon afleggen (wat een verschil met het thuisland), zijn er een aantal staten waar coalities gevormd moeten worden wat niet echt van de gewoonte is in dit land. Misschien moeten ze te rade gaan bij onze premier (wie is dat nu ook weer), hun britse koloniale geschiedenis zal hen zeker niet helpen aangezien ze daar ook met absolute meerderheden werken.

Ondertussen heb ik ook vernomen dat het laatste lid van ons gezin eindelijk de weg naar Zweden gevonden heeft. Mijn broer was er al eens geweest, maar deelde niet de passie die de rest van ons heeft voor dit noordse land, het is te zeggen tot voor kort. De prijzen voor een huis op den buiten zijn daar veel schappelijker dan hier en er is daar heel veel buiten. Toegegeven, je mist dan wel bepaalde zaken die wij hier gewoon zijn, maar dat weegt niet op tegen de rust en de ruimte die je ervoor in de plaats krijgt. Als je daar van houdt natuurlijk. Hij en zijn vrouw hadden na veel overleg toch besloten contact op te nemen met een organisatie in Nederland die de emigratie naar Zweden begeleidt en ze waren overtuigd. Ze waren reeds in contact met een makelaar en hadden een potentieel huis gevonden. Ze boekten een reis naar Zweden en toen sloeg het lot toe: het huis waar zij hun zinnen op gezet hadden, werd 7 dagen voor de afreis verkocht. Jammer maar helaas. Maar niet getreurd, de reis was betaald, dus gingen ze toch en ze kwamen terug met ander en beter (of zo heb ik mij toch laten vertellen). Vrijdagnacht keer ik huiswaarts en een week later zie ik ze, dan zal ik het verhaal live kunnen horen. Het zou wel interessant zijn om mensen te kennen met een groot huis in Zweden, dat geeft je een reden om af en toe die kanten uit te trekken. Niet dat ik behoefte heb aan redenen om naar Zweden te reizen, anders dan dat het weer lang geleden was, maar toch, het is altijd leuker om je te kunnen integreren in een plaatselijke gemeenschap. Trouwens, als je naar de prijzen van de huizen kijkt, vraag ik me af of ik niet beter daar een woonst koop om ze tijdens de periodes dat ik er niet ben te verhuren of zo. Ach ja, dat zijn dromen en zorgen voor later.

Ondertussen zijn de uitdagingen hier niet klein. Een goeie service bieden en tegelijkertijd je klanten opleiden zijn geen sinecure, zeker als je af en toe heel hard last krijgt van heimwee en een leven waarin je enkel verantwoordelijk bent voor je eigen inkomsten en daden. Maar feit is dat we 3 werknemers en een kantoor hebben en die vereisen allemaal onderhoud en motivatie. Dat wordt soms wel eens te veel, maar dat hoort er nu eenmaal bij. Anderzijds moeten we er voor zorgen dat we de boel kunnen doen groeien, maar dat is zeker geen evidentie. Ach ja, we komen er wel, net zoals je een olifant opeet: hapje per hapje.

Maar ik steek toch niet onder stoelen of banken dat ik blij ben vrijdag huiswaarts te kunnen keren…

Groeten

Tom

20080307.1 – Ongedierte

Vanmorgen zat er tussen mijn krant een kakkerlak. Een echte. En voor wie nog nooit een kakkerlak gezien heeft, dat beest is echt wel groot. Gelukkig heb ik pas gemerkt dat dat beestje in de krantenzak zat, nadat ik de zak leeggemaakt had en iets vreemds op de vloer zag verschijnen. Eerst dacht ik dat het om een overleden exemplaar ging, maar na een paar minuten werd duidelijk dat er toch nog bepaalde tekenen van leven in het exoskelet zaten. Aangezien dit soort beestjes niet als huisdier geapprecieerd wordt in deze contreien, zag ik maar één oplossing: de krant – die gelukkig meer dan 50 bladzijden telde – op het beestje smijten en het uit zijn lijden verlossen (en ook een beetje het mijne). De volgende dagen zal ik de ochtendkrant toch met de nodige omzichtheid behandelen en een grondige controle uitvoeren alvorens ik het papier uit zijn plastieken omhulsel haal. Weet je, die beesten komen hier natuurlijk wel meer voor, maar tot voor kort – bij mijn vorige bezoek – werden de kranten netjes opgerold en in een krantenzak van het hotel zelf gestoken. Toegegeven, ik heb me meermaals afgevraagd tot welk nut deze extra handeling diende, te meer omdat de zak nogal aan de kleine kant was en het dus geen sinecure moest zijn geweest om die oversized krant in dat kleine zakje te wurmen. Nu weet ik echter beter en apprecieer ik het werk van de hotelbedienden des te meer. Je weet pas wat je had als je het kwijt bent. Het is nu jammer genoeg niet anders.

Je vraagt je misschien af waarom het alweer meer dan 3 weken geleden is dat ik nog iets op mijn blog geschreven heb. Dat is een voorrecht dat ik je niet wil ontnemen. Feit is dat ik de laatste 2 weken nogal ziekjes ben geweest – eerst een enorme jetlag, al dan niet gelinkt aan het feit dat ik deze lange reis voor de eerste keer in economy heb gedaan (we moeten het nu als bedrijf zelf allemaal betalen en dan is de kostprijs van business voorlopig echt niet te rechtvaardigen) en daarna een hardnekkige hoest en een sluimerende koorts die meer als anderhalve week nodig had om weg te gaan en een kleine depressie – het leven is niet allemaal rozengeur en manenschijn en ver weg zijn van huis is niet leuk, toch niet als het geen vakantie is en aan je sociale leven vreet. Ik had één troost: 7 Harry Potter boeken om te lezen. Die waren er dus na een dikke week allemaal door (de eerste drie – dwergen qua volume in vergelijking met de andere vier – waren in België al verteerd). 3300 bladzijden in het Engels (nu kan ik eindelijk de films volgen, want de Nederlandse vertaling wijkt toch sterk af van de originele teksten) over de meest onwaarschijnlijke en tragische gebeurtenissen. Gelukkig zijn het maar kinderboeken en weet je ergens dat er een happy end moet volgen. Al moet ik zeggen dat J.K. Rowling in het laatste deel tot het uiterste is gegaan. Het lijkt alsof ze alle remmen heeft losgegooit en alles wat ze niet durfde schrijven in de eerste 6 delen er toch uitgegooid heeft in het laatste boek. Het werd dan ook een vrij emotioneel gebeuren. Maar ik ben toch blij dat ik het gelezen heb. Ik had al een aantal van de films bekeken, maar eigenlijk snap je maar de helft – of nog niet – als je niet eerst de boeken gelezen hebt. De achtergrond van de hoofdpersonages gaat volledig teloor op het witte doek en zodoende zie je bepaalde connecties niet. Ik heb één vriend die beweert dat er verschillende subverhalen zijn. Ik heb de boeken gelezen en kan dat ten dele beamen, maar je mag niet overdrijven. Het is in de eerste plaats een spannend verhaal en ten tweede een coming-of-age gebeuren voor verschillende personen, maar zo zijn er wel meerdere boeken en reeksen, nietwaar?

Morgen zijn het verkiezingen in Maleisië. Da’s ook zoiets dat nogal plots opduikt. Toen ik de laatste keer het land hier verliet (eind januari) was er sprake van dat de verkiezingen nabij waren, maar er was nog geen beslissing genomen over een datum. Als ik drie weken later naar dit land terugkeer, is de verkiezingsstrijd in volle gang, met allerhande verwijten en sabotagepogingen die ermee gepaard gaan. Ondertussen zijn ook de immigratieformaliteiten afgeschaft – je hoeft dus geen dom formulier meer in te vullen om Maleisië binnen te komen, een stap in de goede richting. Heb net eens gekeken naar de uitslag van de vorige verkiezingen en de laatste keer – in 2004 – haalde het nationale front (zo heet hier de regeringspartij die eigenlijk een coalitie is van 3 partijen die de belangrijkste bevolkingsgroepen in Maleisië verenigt: Malay, Chinezen en Indiërs) een twee derde meerderheid. Ben eens benieuwd of dat zo blijft.

Tot later,

Tom