20080530.1 – De Westkust

Het is hier nog vrijdag, terwijl het in Belgenland al lang zaterdag is. De bar in het hotel is net gesloten – om half twaalf op een vrijdagavond notabene – wegens te weinig volk. Ik ben nu twee dagen in Vancouver en ik moet zeggen dat het tijd vraagt om aan deze stad te wennen. Gisteren begon al goed. De taxi die ik in Toronto gereserveerd had – dezelfde maatschappij als waarmee ik de dag ervoor het tripje naar Niagara had gemaakt en dat zeer goed was meegevallen – kwam niet opdagen. Gelukkig vonden we – een oudere heer die ook richting luchthaven moest – snel een vervanger en was ik ruim op tijd voor de vlucht naar Vancouver – een tripje van zo’n 6 uur waarbij frisdrank en koffie gratis waren, maar al de rest betaald moest worden, zelfs als je een kussen en een deken wilde. Het entertainment was wel gratis (of moet ik zeggen inbegrepen) en bestond uit een individueel video on demand systeem dat na een keer herstarten feilloos werkte.

Dankzij mijn taxi-tripje kreeg ik nog wat extra info over Toronto en Canada in het algemeen, met inbegrip van de politieke situatie en het feit dat ze ooit een NGO hebben opgericht met federale staten. Zodoende was mijn medetaxigenoot al een paar keer in Belgie geweest, alhoewel ons land geen volwaardig lid is van deze organisatie. Het is wel grappig te merken dat ongeveer alle personen die ik tot nu toe ben tegengekomen en met wie ik gesproken heb over mijn land van afkomst ten eerste weten over welk land ik het heb en ten tweede de politieke situatie kennen. Meer nog, in Canada lijken ze onze problematiek zelfs te begrijpen. Ze hebben namelijk zelf een talen-probleem en Quebec wil zich al een tijdje onafhankelijk verklaren. Daarenboven heb je nog het gegeven van de eerste inwoners, de aboriginals van Canada worden ze genoemd, die zich nog steeds verdrukt en ondergewaardeerd voelen.

Maar goed. Na een vlucht van zes uur en een tijdsverschil van 3 uur kwam ik dus in Vancouver terecht. De foto’s waren veelbelovend, maar het eerste aanzicht viel tegen. Mijn hotel – niet het goedkoopste – werd geadverteerd als liggende in het centrum, maar dat is te nemen met een korreltje zout en een wandeling van minstens drie kwartier alvorens je in echt downtown bent. Ook was mijn kamer nog niet klaar, iets wat kan gebeuren als je wat vroeger bent, maar 4 uur later – zelfs na de officiele check-in tijd – was het nog altijd wachten geblazen. In tussentijd had ik al geluncht (afschuwelijk) in de aanpalende restaurant en was ik de straat al eens op en neer gewandeld (ik bedoel hiermee West Broadway, wat maar een kwart van de straat is, maar wat me toch ongeveer anderhalf uur heeft beziggehouden).

Pff, eindelijk rust. Genoeg gezien voor vandaag. Eten doe ik dus maar in het restaurant van het hote. Het voorgerecht valt reuzemee, het hoofdgerecht is wat flauw – maar wel lekkere vis. De rekening krijg ik onmiddellijk als ik zeg dat ik niet onmiddellijk een blik wil werpen op de dessertenkaart. Da’s blijkbaar de gewoonte hier. Op naar de bar dus waar Judy mij leert Canadian Club te drinken en dat valt qua smaak best mee. Daarna nog wat TV kijken en een voornemen om op tijd op te staan om de hop-on hop-off bus te vinden en downtown te verkennen. Hopelijk valt die buurt iets beter mee dan waar ik nu ben, want da’s eigenlijk wel een beetje een buurt die zijn glorie verloren heeft…

Maar de volgende dag (vrijdag) zou blijken dat dit niet echt het geval is. Vancouver is een vreemde stad en zeker niet van hetzelfde kaliber als Toronto. Het aantal inwoners is ook een pak lager, maar toch lijkt de stad een stuk groter en meer op een buitenwijk – en een bouwwerf in de aanloop naar de olympische spelen van 2010 die economisch veel voor de stad betekenen.

Ik wandel een heel eind, tot aan de overkant van het centrum (anderhalf uur – ik ben trots op mezelf en mijn voeten) om daar de hop-on hop-off bus te nemen en ik zit heel de rit uit (weer eens anderhalf uur). Eerst wilde ik het kunstmuseum bezoeken, maar ik ben te moe en te hongerig en dus ga ik een paar haltes verder, op Granville eiland, de stop het dichtste bij mijn hotel (nog steeds een twintigtal minuten wandelen). Deze keer neem ik een van de parallelstraten van Broadway en deze ziet er veel residentieler en beter onderhouden uit. Daarna vind ik zelfs een aangename gelegenheid (Earl’s) om te eten en eindig de avond met een whiskey in de bar. Judy zegt me dat er veel betere eetgelegenheden zijn dan Earl’s en ik heb nog twee avonden om die uit te proberen. Ondertussen ben ik er in geslaagd om Innan Frosten, waarin ik begonnen was tijdens mijn laatste bezoek aan Maleisie eindelijk uit te lezen en ben ondertussen ook bijna klaar met mijn volgende boek, iets wat altijd leuk is.

Morgen moet ik er vroeg uit. Dan ga ik Stanley Park verkennen. Maar dat relaas kan ik nu nog niet doen. Tot later dus.

Groeten,

Tom

20080528.1 – The maid in the Mist

Mijn laatste dag in Toronto, nu toch. Over een paar weken kom ik nog een dagje terug, om mijn vliegtuig naar Brussel te kunnen nemen. Maar voorlopig is het dus mijn laatste dag. Morgen vlieg ik naar Vancouver, een binnenlandse vlucht van 5 uur die me van het oosten naar het westen van Canada brengt. Ik ga ook drie uur terug in de tijd. Waar nu het tijdsverschil met Belgie 6 uur bedraagt (en met Maleisie 12 uur) wordt dat vanaf morgen 9 uur (en met Maleisie 15 uur). Ik zal dus moeten leren om mijn gsm af te zetten ’s nachts, daar de kans dat iemand mij belt tijdens voor mij aanvaarbare tijden, zeer klein zal worden…

Maar goed, terug naar vandaag. In plaats van rond te lopen in het centrum had ik mij een tripje geboekt naar een van die natuurwonderen die onze wereld rijk is: de Niagara watervallen. Het was een zeer interessant tripje (met een tourbusje). Eerst kregen we nog wat uitleg over Toronto (de naam Toronto komt van een indiaans woord en betekent ‘ontmoetingsplaats’, de plaats aan de rivier waar verschillende indianenstammen samen kwamen om handel te drijven) en enkele interessante gebouwen: naast de CN toren, waar ik het al over gehad heb, ook vb het gebouw van de nationale bank waarvan de vensters allemaal bedekt zijn met goudstof (1 ons per glas). In het gehele gebouw zit meer dan 50 kg goud. De ramen zijn dus ook goudkleurig en reflecteren vrolijk het zonlicht. Bij de bouw maakte men het grapje dat dit proces goedkoper was dan gordijnen. Maar hedentendage lacht men iets minder. De buren spannen aan de lopende band rechtszaken aan, want zij hebben last van de reflectie en dit zorgt voor hogere electriciteitsrekeningen wegens een intenser airco-gebruik.

En dan op weg naar de watervallen, zo’n 120 km van de stad verwijderd. Eerste stop: Niagara Airport. Hier kregen we de kans om de omgeving vanuit de lucht te bekijken, een kans die ik niet liet liggen ondanks mijn niet al te grote voorliefde voor hoogtes. De foto’s die ik gemaakt heb, zien er adembenemend uit en ik moet zeggen dat het een mooi contrast bood ten aanzien van de ervaring die ik later op de dag zou hebben als we de enorme douche vanop het water konden aanschouwen.

Tussen deze twee hoogtepunten kregen we ook nog de kans om een chocoladefabriek te bezoeken en niet te versmaden: een wijnproeverij te doen. Ontario en zeker het Niagara-gebied is een onderkend wijngebied. Nochtans is deze streek (met zijn eigen appelation controlee – VQA) goed voor 80% van de wereldproductie van ijswijn. Deze wijn wordt gemaakt van druiven die bevroren zijn geweest. Daarvoor moet het minstens 8 graden vriezen. Duitsland en Oostenrijk zijn traditioneel gekend voor dit soort wijnen, maar hier kunnen ze maar af en toe gemaakt worden omwille van de wisselende weersomstandigheden. In Niagara kan er elk jaar in januari/februari geoogst worden. Uit een enkele druif komt een druppel ijswijn. Niet te verwonderen dat deze wijnen vrij duur zijn. De wijn die wij geproefd hebben was een chardonnay en smaakte verrassend veel zoals een goede muscat. Jammer genoeg waren de rode ijswijnen – uniek in de wereld – niet te proeven. Da’s voor een volgende keer.

Nadien trokken we naar Niagara-on-the-Lake, in de 18de eeuw de hoofdstad van de provincie Ontario, een rustig en rustiek dorpje, en vandaar ging het langs het bloemenuurwerk en de maalstroom naar de eigenlijk watervallen. Het mooie weer zorgde voor een goed humeur en een leuke herinnering.

Het was al na zevenen toen ik terug in mijn hotel was. Ik had amper gegeten en dus ging ik op zoek naar een leuk restaurant op wandelafstand. Dat werd Olive & Lemon, Italiaans, lekker, maar niet zo goed als in de hotelbrochure stond aangegeven. Een beetje flauw af en toe, maar toch goed genoeg.

Nu is het tijd om onder de wol te kruipen, want op een of andere manier ben ik er in geslaagd om een veel te vroege vlucht te boeken…

Groeten en tot de volgende,

Tom

 

20080527.2 – Eten

Laat ik meteen dan ook maar een lijstje maken van wat ik allemaal op Noord-Amerikaanse bodem gegeten heb en wat ik er van vond.

20080526 – Diner - Horizons@CN Tower

• Bruschetta
• Steak sandwich
• Creme brulee
• Oordeel: lekker, niet te duur, leuke Ontario-wijnen

20080527 – Lunch – C5@ROM

• Artisjok salade met een gepocheerd eitje
• Zalm: eerst gerookt en dan gekook en plein vide
• 2 leuke wijntjes, waarvan de rode jammer genoeg chileens was (maar goed bij de zalm paste)
• Oordeel: iets prijziger, maar wel heel lekker, de schotels hadden wel iets gevulder mogen zijn

20080527 – Dinner – Fox and Fiddle@Holiday Inn Midtown

• Bruschetta met tzazika en feta
• Thaise wokschotel met kip
• Leuke Ontario-wijnen van het huis
• Oordeel: deftig pub-eten, maar ook niet meer

 20080528 – Dinner – Olive&Lemon@Toronto

• Polenta e Funghi
• Risotto con Fontina e Noci
• Tiramisu met anglaise saus
• Een glas Sangiovese
• Oordeel: lekker, maar het kan iets pittiger

 20080529 – Dinner – Stages@Holiday Inn on Broadway

• Slaatje met lokale zalm en appelschijfjes
• Lokale heilbot met een speciaal sausje
• Huiswijn
• Oordeel: voorgerecht heel lekker, hoofdgerecht een beetje flauw, wijn ook

20080530 – Dinner – Earl’s@West Broadway & Laurel

• Sushi van lokale Tonijn en Zalm
• Lokale Zalm met Mango, groene asperges en look-aardappelpuree
• Taartje met cocospuree
• Mojito met komkommer,  BC Rode Zinfandel
• Oordeel: goede bediening, lekker eten, had soms iets warmer gemogen (wel gaar), lekkere lokale wijn

 20080531 – Dinner – Banana Leaf@West Broadway

• Roti Canai
• Satay van kip
• Zwarte kabeljauw met een gembersaus
• Een Chardonnay uit BC
• Oordeel: lekkere, Maleise keuken, wel vrij snel

20080601 – Dinner – Cactus Club@West Broadway

• Yam frieten
• Filet steak met pepersaus en aardappelpuree
• Irish coffee
• Oordeel: heel lekker, maar de bediening liet een beetje te wensen over:ik kreeg mijn hoofdgerecht ongeveer gelijktijdig met mijn voorgerecht

 20080602 – Ginger@West 5th Avenue@Anchorage

• Soepje van banaan en citroengras
• Alaska heilbot bereid op Thaise wijze met cocosrijst, gewokte groenten en huisbereide calamari met eigen deeg van broodkruim
• Broodpudding met banaan, caramelsaus en gemberijs
• Toscaanse rode wijn en ijscider
• Oordeel: schitterend zowel qua omgeving, bediening als eten. Een aanrader.

 

wordt vervolgd

20080527.1 – Weggegooid geld

Dat is het zeker. Aangezien ik maar drie dagen in elke stad ben, wou ik zeker geen tijd verspillen. Daarom heb ik mijn programma min of meer voorbereid. Maar niet zo goed als anders. Dus kwam ik op het geniale idee om een soort citypass te kopen. Elke keer als ik zoiets doe, vind ik achteraf dat ik beter gewoon de ingang betaald had, aangezien ik nooit alle mogelijkheden benut – een uitzondering is de Stockholm a la carte, omdat die min of meer gratis is en ook het openbaar vervoer in groter Stockholm bevat. En deze keer was niet anders.

Je moet mijn uitspraak wel met een korreltje zout nemen. Zonder de pas zou ik nooit een aantal dingen bezocht hebben en het is net omdat je in elk van de bezienswaardigheden zo lang kan rondhangen dat het moeilijk wordt om alle locaties te bezoeken.

Gisteren had ik de CN toren al met mijn aanwezigheid vereert, vandaag begon ik met het ROM (Royal Ontario Museum) (Toronto ligt in de provincie Ontario). Dat is zowel het natuurhistorisch museum als dat voor volksheemkunde (wereldwijd wel te verstaan). Het heeft een hele geschiedenis die ik nu niet uit de doeken ga doen, maar het is moeilijk om het hele museum zelfs op 1 dag te zien. Het is de trots van Toronto, zeker na het openen van de nieuwe vleugel (het kristal – niet van het glas maar van een of ander mineraal) waarvoor een internationale architectenwedstrijd voor is uitgeschreven.

Ik heb er dan ook ten volle gebruik van gemaakt. Om 11 u was er een algemene rondleiding, daarna ben ik gaan lunchen in een van de twee restaurants (het meest chique van de twee – C5) en daarna heb ik nog een rondleiding gedaan in de tijdelijke Darwin tentoonstelling, zeer de moeite waard. Er waren nog drie andere rondleidingen, maar ik vond dat ik de andere trots van Toronto – het Casa Loma – ook moest bezoeken. Da’s een kasteel dat ooit gebouwd is door een van Canada’s grootste weldoeners en businesslui (de naam ontsnapt mij nu even). Zeer mooi – je zal nog een paar weken moeten wachten op de foto’s, maar ze komen er aan – met prachtige tuinen. De binnenkant heb ik ook gefotografeerd, maar het gevoel begint mij langzamerhand te bekruipen dat ik al veel te veel van dat soort gebouwen gezien heb, in alle hoeken van de wereld. Maar toch een leuke wandeling in aangenaam weer.

Morgen ga ik naar de Niagara watervallen. Ben eens benieuwd wat dat gaat worden. Maar eerst nog eens goed slapen.

Tot de volgende

Tom

 

20080526.1 – Poutine

Hoi, hier zijn we weer na een lange tijd van afwezigheid. Deze keer zit ik dan ook niet in het oosten, maar voor de eerste keer van mijn leven doe ik het westen van deze wereldbol aan (het westen t.o.v. de nulmeridiaan wel te verstaan, windrichtingen zijn natuurlijk relatief van de plaats waar je begint).

Natuurlijk heb ik nog veel te vertellen over mijn avonturen in Maleisie (ja, zonder trema, dat vind je hier niet zo makkelijk op een computer, alhoewel hier veel Frans gesproken en nog meer geschreven wordt), maar afwisseling moet er zijn. Vandaar dus ook mijn besluit om beren te gaan jagen in Alaska. Grapje. Dat van die beren toch. Bedoeling is wel dat ik in Alaska terecht kom om daar aan te sluiten bij een internationale groep en een tocht van 8 dagen door 3 nationale parken in en rond Anchorage (de grootste stad van Alaska – 200 000 inwoners en neen, niet de hoofdstad want dat is Jumeau) te maken – en neen, niet te voet, of toch niet helemaal.

Maar voor het zover is, maak ik eerst kennis met het grootste land ter wereld: Canada. Ook hier had ik nog nooit voet aan grond gezet en dat mocht ik meteen bekopen bij de immigratie. Ik mocht mij voor een tweede beurt aanbieden bij een zeer onvriendelijke en onge-interesseerde dame die me vroeg waar ik naartoe ging, mijn vliegtuigtickets vroeg, mijn hotelreservaties en waar ik werkte. Eigenlijk moest ik mijn geld nog tonen, maar de dame achter het loket verlangde zo naar haar lunch dat ik mocht beschikken. Fijne verwelkoming.

De rest van de dag viel goed mee. Eigenlijk het eerste deel ook. Ik had een rechtstreeks vlucht Brussel-Toronto met Jet Airways kunnen versieren. Deze Indische maatschappij staat gekend om zijn uitstekende service en ik moet zeggen dat ze die verwachten grotendeels ingelost hebben. De stoelen zijn vrij ruim en comfortabel, het eten is uitgebreid en lekker, alleen moet je de stewardessen er wel op attent maken dat je een special meal besteld hebt. En hetzelfde geldt voor het drinken. Je krijgt wat water, maar anders is het nogal een droge boel en moet je er zelf achtergaan.

Qua ontspanning heb je niet te klagen, want je hebt je eigen schermpje en je kan zelf kiezen wat je wil bekijken en/of beluisteren. Zeker een aanrader…

Maar terug naar Toronto. Een vreemde stad. Jammer dat je de foto’s niet kan bekijken, maar de stad doet nogal aan als een verlaten voorstad, met allerhande soorten  huizen, af en toe wat kasteelachtige woningen die zeer Engels aandoen en grote lanen, met heel wat aandacht voor groen. De hoogbouw is beperkt en bij de rijhuizen valt het ontbreken van een puntdak op. Ik heb een wandeling door het centrum gemaakt – het was immers schitterend weer en door het tijdsverschil van 6 uur had ik  nog wat tijd over ondanks een vliegtijd van zo’n 8 uur.

Ik had me op voorhand al een citypass aangeschaft die toegang geeft tot 6 grote attracties in de stad. Kwestie van een aantal bezoeksdoelen vast te leggen en niet te veel tijd te verspelen. Ik ben hier per slot van rekening slechts 3 dagen. Maar goed, ik heb me eerst toch laten overhalen om wat uit te rusten. Echt heel veel slapen is er ook niet bij – zeker niet als het om een dagvlucht gaat. Daarna ben ik de stad in getrokken en heb heel wat foto’s genomen. Uiteindelijk kwam ik terecht bij de CN-tower, volgens de documentaire die ik gezien heb,  het hoogste gebouw ter wereld  (iets van een 540 m), waarvan het onderstel (meer dan 350 m) uit een stuk beton bestaat. Hoe ze dat voor elkaar gekregen zou ons te ver leiden. Kom zelf maar eens kijken. Wat ik ook gedaan heb. De lift leidt je 350 m hoog met leuke uitzichten en zelfs een glazen vloer. Als je bijbetaalt, mag je zelfs nog een niveau hoger, naar het bovenste uitkijkpunt, dan nog 32 verdiepingen hoger ligt. Maar dat geld heb ik dan gespendeerd aan een uitgebreid diner in Horizons, de bistro in het eerste gedeelte. Het eten was heel lekker en zeker niet duur. De dranken waren iets duurder, maar ik heb daar ontdekt dat Canada en zeker de streek van Ontario ook heel lekkere wijnen maakt en sindsdien maak ik er een sport van om hier enkel Canadese wijnen te verorberen, wat tot nu toe al gelukt is.

Ik heb ook ontdekt dat hier veel nationaliteiten naast elkaar leven. Je hebt hier dus ook een Chinatown (waar alle straatnamen in het Chinees zijn), Koreatown, Little Italy, Greektown, Portugal village, … Je vraagt je op den duur af waarom ik deze lange trip genomen heb

Afin, het valt hier voorlopig goed mee en er valt nog veel te ontdekken, en daar gaan we morgen verder aan werken.

Tot de volgende,

Tom

ps. Poutine is geen verwijzing naar de ex-president en de huidige premier van Rusland. Wat het wel is? Kijk eens op wikipedia.