Wow, het heeft eventjes geduurt, dat geef ik grif toe. Ik heb eventjes mijn laatste schrijfsels op mijn blog gelezen en die blijken toch meer dan een week oud te zijn. Het was dan ook niet makkelijk om iets op internet te plaatsen de voorbije dagen. Ten eerste zaten we in Denali National Park waar we niet echt in een hotel gehuisvest waren maar eerder in een soort cabines of chalets. Zeer gezellig, maar enkel het minimale comfort was voorzien, er was zelfs geen tv, iets wat mij voor de VS zeer vreemd lijkt. Daarenboven had ook mijn gsm geen dekking meer, alhoewel dat de voorbije dagen wel het geval is geweest. Blijkbaar roamt mijn toestel slechts op enkele VS-providers en is er in Alaska zo maar een vertegenwoordigd.

Het was anderzijds wel een aangename ervaring – ik was een beetje bang in het begin, zo zonder communicatielijnen, maar het went nogal snel, meer nog, eens je het beet hebt, kan je volledig zonder en negeer je zelfs berichten die je doorkrijgt op die zeldzame momenten dat je toch dekking hebt.

Na de laatste dagen in Alaska, waarbij we onder andere een 160 km lange highway hebben bereden die enkel uit gravel bestond en die op sommige plaatsen zo smal was dat er slechts eenrichtingsverkeer mogelijk was; ik een prachtige vlucht over de Alaska range gemaakt heb – een enorm lange bergketen in Zuid-Alaska – met inbegrip van een landing op de grootste gletjser van die bergketen waar ook het basiskamp voor de durfallen die een van de bergtoppen willen beklimmen is opgezet (foto’s volgen later); we een ongelooflijke grote hoeveelheid wilde beesten gezien hebben zoals beren, kariboes, uilen, hazen en nog veel meer; we kennis gemaakt hebben met het nachtleven in Alaska – licht tot 2 uur ’s morgens en veel zatlappen; we vele leuke, lekkere en soms ook  minder goede restaurants gevonden hebben en gezien hebben dat Anchorage ook een aangename stad kan zijn waar we ons afscheidsmaal gehouden hebben ( bij Ginger, al was het niet mijn keuze – heb wel wat aangedrongen – en iedereen was laaiend enthousiast) mocht ik de ochtend na erna om 4 uur mijn bed uit om dan een 6-uur durende trip te maken met de slechtste luchtvaartmaatschappij allertijden: United Airlines. Het vliegtuig was oud en vuil, de resten van de vorige reizigers waren nog duidelijk merkbaar, de entertainment-apparatuur was zo mogelijks nog slechter dan bij KLM en de beschikbare ruimte was hyperkrap. De stewardessen waren echter niet op hun mondje gevallen en zeer bekwaam. Daarenboven kregen we wel een kussen en een deken, iets waar je bij Air Canada, waar voor de rest niets op aan te merken is, extra voor moet betalen (al is het maar 2 dollar). Het is duidelijk dat United een luchtvaartmaatschappij in moeilijkheden is, maar ik weet niet of wat ze nu aan het doen zijn hen echt zal helpen. Ach ja, ik heb me voorgenomen de VS-luchtvaartmaatschappijen zoveel mogelijk links te laten liggen. Ik kijk al uit naar mijn vlucht naar Brussel met JetAirways, waar ik echt eten krijg zonder extra te moeten betalen en waar dat op een groot bord ligt en waar mijn bestek niet van plastiek is. Maar ik mag niet te hoopvol worden, want dan kan het enkel maar tegenvallen.

Kort samengevat: een slechte trip en een verspilde dag wegens nog eens drie uur-tijdsverschil, maar wat een mooie stad. En voor een keer had ik het juiste hotel gekozen, recht op de Magnificent Mile, de straat in Chicago waarrond het allemaal draait. Alles leek perfect. Behalve het weer. Zo’n 28 graden celcius en supervochtig.

Maar da’s voor de volgende keer, want ik moet nu mijn was gaan drogen.

Groetjes en tot gauw,

Tom